تماما مخصوص

از وقتی دوست پسرم مهاجرت کرد، خیلییی تو این شهر تنها شدم. دیگه نه بیرون میرم، نه کسی منتظرمه، نه هیچی.

نت هم که قطعه، دانشکده هم که تعطیله، مثل سابق رو آوردم به کتاب خوندن. بین کتابایی که این چند روز خوندم، 1q84 موراکامی خیلی منو گرفته. خیلی طولانیه و هنوز جلد اولش رو خوندم. ولی خب خیلی باحاله.

خسته ام از زندگی توی این خراب شده. حیف بچه‌های مردم که پرپر شدن. حیف این همه جوون کشته شده و گرفتار شده. از دست این جماعت خونخوار بی‌رحم کجا پناه ببریم؟ نفسمون گرفت.